Bedensel engelli sıra arkadaşının eli, ayağı oldu

Manisa’nın Salihli ilçesinde 5’inci sınıf öğrencisi biri engelli iki arkadaş arasındaki dostluk hikayesi hem duygulandırıyor hem de fedakarlık örneği oluyor.Salihli’nin Yılmaz Mahallesi’nde bulunan Şehit Hüseyin Arı Ortaokulunda eğitim gören 5’inci sınıf öğrencisi Cumali Coşkun ile doğuştan Tar Sendromu hastası Metin Nergiz arasındaki dostluk insanın içini ısıtıyor. Rombositopeni-radius yokluğu (Tar Sendromu) nedeniyle tekerlekli sandalye kullanmak zorunda kalan Metin Nergiz’i aynı sınıfta okuyan ve sıra arkadaşı olan arkadaşı Cumali Coşkun hiçbir zaman yalnız bırakmıyor.Cumali Coşkun, bedensel engeli olan arkadaşı Metin’i teneffüslerde sınıftan çıkartıyor, kantinden bir ihtiyacı olduğu zaman alıp geliyor, gerektiği zamanda evinden alıp evine bırakıp, arkadaşının adeta eli ayağı oluyor.’İki arkadaş arasındaki yardımlaşma iz bıraktı’Sınıf öğretmeni Özge Özdemir, ‘Bu sınıfa ilk girdiğim andan beri aldığım enerji bambaşka. Özellikle Metin ve Cumali arasındaki enerji beni gerçekten çok etkiliyor. İki arkadaş arasındaki enerji, arkadaşlık ve yardımseverlik uzun yıllara dayanıyor. İki arkadaş arasındaki hikayeyi dinledikten sonra çok etkilendim. Bu arkadaşlık ve yardımlaşma bana sadece öğretmenlik anlamında değil insanlık anlamında da önemli bir iz bıraktı. Henüz okulun ilk günlerinde Metin’e nasıl davranacağımı bilemediğim anlardan birinde Cumali’den aldığım hoş bir ders olmuştu. ve bunu beni çok etkilemişti. Bir gün Metin’in arabası arıza yapmış. Teneffüste de diğer arkadaşları dışarıya çıkmış. Metin, içeride kalmış. Cumali ise arkadaşını sınıfta yalnız bırakmak istememiş ve teneffüse çıkmamış’ dedi.Aynı sınıfta Metin ve Cumali’nin arkadaşı olan Hasan Toprak, ‘Metin ve Cumali arasında çok güzel bir dostluk var. Cumali, Metin’in bir an bile olsun yanından ayrılmıyor. Hatta bir gün Metin’in kullandığı aracın tekerlerinden biri kırılmıştı. Cumali, Metin’in aracı devrilmesin diye bir an bile olsun yanından ayrılmadı’ diye konuştu.’Cumali benim hep elim ayağım oldu’Birinci sınıftan beri Cumali ile çok iyi bir arkadaşlık yaşadıklarını belirten Metin Nergiz, ‘Cumali beni elim, ayağım, kolum her şeyim oldu. Zor günlerimde her zaman bana destek oldu ve yanımdan hiç ayrılmadı. Teneffüslerde her zaman yanımda oluyor. Yemek yiyeceğim zaman bana yemek getiriyor. Kantinden bir ihtiyacım olduğu zaman gidip alıyor. Yağmur, kar demeden evimize beraber gidip geliyoruz. Annemle babam çalıştığı zaman evime gelip beni evimden alıyor ve okula kadar beraber gidiyoruz. Cumali, benim en fedakar arkadaşım’ dedi.’Metin’i 1. sınıftan beri tanıyorum’ diyen Cumali Coşkun, şunları söyledi: ‘O benim en iyi arkadaşım. Bugüne kadar hep beraber olduk bundan sonra da beraber olmaya devam edeceğiz. Onunla çok güzel bir dostluğumuz var. Bazen babası işten geç çıktığı zaman ve Metin’i alacak kimse olmadığı zaman onu evine bırakıyorum. Ben onun eli ayağı olmaya devam edeceğim. Tek başına yapamayacağı bir şey olduğu zaman hemen yanına gidip yardımcı oluyorum. Özellikle teneffüslerde birbirimizden hiç ayrılmıyoruz.”Cumali, çocuğumla çok iyi bir dostluk kurdu’Metin Nergiz’in babası Felemez Nergis ise ‘Cumali, çocuğumla çok iyi bir dostluk kurdu. Okulda, evde hiçbir zaman ayrılmıyorlar, sürekli Metin’e yardımcı oluyor. Aralarındaki bu arkadaşlık bağı Metin’in üzerinde de çok olumlu izler bıraktı. Metin ile Cumali arasında hiçbir fark yok, oda bizim çocuğumuz. İkisini birbirinden ayırt etmiyorum’ dedi.Yılmaz Mahallesi’nde bulunan Şehit Hüseyin Arı Ortaokulu Müdürü Erdal Yeniçeri ise ‘Okulumuzun iki öğrencisi inanılmaz iki arkadaş. Cumali ile Metin arasında yaşanan dostluk ve insanlık dersi bizleri çok mutlu etti. Değerler Eğitimi kapsamında öğretmenler kurulu kararı ile Cumali’yi bisikletle ödüllendirdik. Cumali’nin yardımseverliği arkadaşlığı ve ikisi arasındaki dostluk gerçekten görülmeye değer’ ifadelerini kullandı. – MANİSA

Bir önceki yazımız olan Ferudun Yarkın: 'İkinci devrede daha iyi olacağız' başlıklı makalemizi de okumanızı öneririz.

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*